غزل ناب

باید شروع کنم و یه شعر بنویسم. یه غزل درست و حسابی. یه غزل که توش از عشق صحبت شه. از آزادی صحبت شه. توش پر باشه از شادی، از غم، از تاریخ، گرونی، پاریس، خشونت علیه زنان، سیاست ما عین دیانت ما، ترافیک شهید همت. باید یه غزل بنویسم. یه غزل که حرف کل عالم رو توی چندتا بیت خلاصه کنه. یه غزل که همه‌ی بیتاش ضرب‌المثل شه. یه غزل که محمدرضا شجریان توی برج میلاد بخوندش و حین خوندن نصف جمعیت گریه کنن و نصف دیگه قاه قاه بخندن. غزلی که اسم حافظ رو از حافظه‌ی تاریخ حذف کنه. غزلی که شعر معاصر رو به اوج دوران شعر ایران تبدیل کنه. غزلی که از خاورمیانه بهشتِ موعود بسازه. باید شروع کنم و یه غزل بنویسم. غزلی که خورشید رو دور زمین بگردونه.

صدام میکنه که: «بهنام پاشو. 10 ساعته که خوابی»

  
بهنام شوشتری